خرس ها

بروز رسانی

2010-04-05T16:44:00.002+04:30

تقریبا 1 سالی هست که وبلاگم را بروز نکردم. شاید اتفاقات عجیب و غریب سال پیش دلیل اصلی آن بود و اصلا رمقی برای نوشتن مطلب از طبیعت و کوه و ... برایمان باقی نمی گذاشت. بهر حال از این به بعد بیشتر و سریعتر بروز خواهم شد( امیدوارم) و همینطور گزارش برنامه های بیشتری اینجا می گذارم.

سال نو هم مبارک

کار آموزی پیشرفته دانشکده فنی

2009-05-29T23:52:00.005+04:30

پنج شنبه و جمعه هفته گذشته و جمعه این هفته 3 جلسه از 4 جلسه کلاس کار آموزی سنگ نوردی پیشرفته ای که برای دانشکده فنی داشتم رو اجرا کردیم. دوره خوبی یود و بچه ها هم خوب و با استعداد بودن. محمد و البرز و نیما و سپهر و حمید تو این کلاس بودن و قراره که دیواره نوردای آینده گروه بشن...امیدوارم که بشن! چند تا عکس هفته قبل که بند یخچال بود رو اینجا میزارم.عکس های این هفته(پل خواب) هنوز به دستم نرسیده

بچه های ایران

2009-04-26T21:31:00.016+04:30

عکس ها: محسن وطن پرست چند ماه قبل

دوچرخه سواری در کویر

2009-04-18T11:08:00.011+04:30

برنامه دوچرخه سواری در کویر- 8 تا 10 فروردین 1388

نفرات برنامه: سیما برنا، سولماز راستجو، آتوسا مشعشعی ، میثم اکبری، یاشار قندچی، امیر ضیایی، ایمان مکارمی، سروش سمیانی، مرتضی عیسی آبادی، محمود عیسی آبادی، محسن وطن پرست ، بهنام برنا(سرپرست)1

از مدتها قبل تصمیم به انجام یک برنامه دوچرخه سواری در کویر را داشتیم. دریاچه نمک بخاطر نزدیکی به تهران مد نظر ما بود و طبق برنامه قرار بر حرکت از پیشوا(جنوب ورامین ) تا قصر بهرام در روز اول و از آنجا تا کاروانسرای مرنجاب در روز دوم و در روز سوم و احیانا چهارم ، کاشان و نهایتا برگشت با ماشین به تهران بود. شب برنامه باخبر شدیم که بعلت نظامی بودن مبارکیه که در میانه راه پیشوا به قصر بهرام قرار دارد ممکن است در عبور از آنجا دچار مشکل شویم. بهمین خاطر تصمیمم گرفتیم که مسیر روز اول را تغییر داده و از گرمسار و روستای کهک شروع کنیم و از مسیر ی که ظاهرا مسیر جاده ابریشم هم بوده به قصر بهرام برویم. بعلت دیر خبر دار شدن ما از این موضوع فرصت ثبت این مسیر برای GPS را نداشتیم و طبق اطلاعات می دانستیم که این مسیر خیلی واضح است و ما در صورت حرکت در این مسیر به مشکلی بر نخواهیم خورد.1
صبح خیلی زود از تهران حرکت را آغاز کردیم. اتوبوس برای جابجایی خودمان بعلاوه دوچرخه ها در نظر گرفته بودیم. در گرمسار توقفی برای صبحانه داشتیم و نهایتا بسمت روستای کهک حرکت کردیم. در اینجا از یکی از افراد محلی در مورد شروع مسیر جاده ابریشم که بسمت قصر بهرام میرود سوال کردیم که مسیری خاکی را به ما نشان داد. این مسیر طبق پیش بینی حدود 50تا60 کیلوتر بود. این مسیر مسیری خوب بود و ما هم با اطمینان شروع به حرکت با سرعت زیاد کردیم. ولی تقریبا 1 ساعت بعد مسیر بتدریج نرم و غیر قابل عبور می شد. به حرکت ادامه دادیم با این فرض که جلوتر مسیر بهتر می شود و... بعد از حدود 3 ساعت ما با واقعیت روبرو شدیم! ما کاملا گم شده بودیم. تنها چیزی که می دانستیم جهت قصر بهرام بود و GPS به ما جهت و کیلومتر های باقیمانده تا قصر بهرام را نشان میداد. بعد از عبور از یک مسیل که آب داشت و گذر از میسر های گلی و نمکزار و ...به یک مسیر رسیدیم . مسیر تقریبا در جهت کاروانسرا بود ولی برای دوچرخه نامناسب... در تمام این مدت ما دوچرخه ها را در مسیرهای نرم و نمکزار هل می دادیم و خبری از دوچرخه سواری نبود. سرعت خیلی کم بود(زیر 4 کیلومتر در ساعت). هوا گرم و مصرف آب بالا. زمانی که هوا بسمت تاریکی می رفت ما 25 تا 30 کیلومتر دیگر تا قصر بهرام داشتیم. با غروب آفتاب برای خوردن غذا توقفی کردیم و دوباره حرکت را آغاز کردیم. با امید ساده تر شدن حرکت در شب ( و کورسوی امیدی برای رسیدن به مسیر اصلی) . عبور از مسیل های گلی به سختی انجام می شد و ... مسیری که تاکنون در آن حرکت میکردیم( البته پیاده چون با دوچرخه در آن نمی شد حرکت کرد) بعد از عبور از یکی از مسیل ها تمام شد. نهایتا 15 کیلومتر مانده به قصر بهرام ( خط مستقیم GPS) حدود ساعت 1 شب تصمیم بخاطر خستگی خیلی زیاد تصمیم به شب مانی گرفتیم. با میزان آبی که برایمان باقی مانده بود(نفری حدود1.5 لیتر) طبق پیش بینی من اگر فردا هم قرار بود به همین شکل حرکت کنیم احتمالا هیچ وقت به قصر بهرام نمی رسیدیم... صبح زود حرکت را ادامه دادیم. امروز شانس با ما بود. بعد از کمی حرکت زمین سفت شد( مسیر خاصی نبود) و قابل حرکت با دوچرخه. بعد از مدتی هم با مسیر اصلی برخورد کردیم. مسیری خاکی و ایده آل برای دوچرخه!! و حسرت های ما بخاطر تلاش های دیروزمان در گل و ... بیرون کشدن دوچرخه ها از گل! و حالا می شد در یک مسیر سفت! حرکت کرد. البته مسیر از اینجا تا قصر بهرام تماما سربالایی بود .تقریبا آب ما تمام شده بود. نهایتا بعد از 10 کیلومتر به قصر بهرام رسیدیم. خیلی خسته! میثم و آتوسا که دیروز با لندرور تا اولین مسیل با آمده و برگشته بودند از مسیر اصلی( جاده ابریشم ) دیشب به اینجا آمده بودند و حالا منتظر ما بودند. ما قبل از ظهر به اینجا رسیدیم و از نظر زمانی می توانستیم بعد از ظهر به مسیر ادامه بدهیم( بسمت مرنجاب) ولی بدن های تحلیل رفته دیروز نهایتا ما را برای استراحت و برگشت فردا بسمت تهران سوق داد.1
شب خوبی در قصر بهرام داشتیم و بازدیدی هم از کاروانسرای عین الرشید در نزدیکی قصر بهرام داشتیم. برنامه فردا برگشت از مسیر مبارکیه بسمت تهران بود. طبق پیش بینی از قصر بهرام تا پیشوا 87 کیلومتر بود. قسمتی از این مسیر در محدوده پارک ملی است و قسمتی دیگر منطقه نظامی است. سرعت ما خیلی خوب بود(میانگین بالای 25 کیلوتر در ساعت) بعد از ظهر هوا رو به خرابی میرفت و ما در نزدیکی پیشوا در امامزاده .......بخاطر باد شدید توقف برای نهار کردیم و طبق هماهنگی اتوبوس هم همینجا برای بردن ما آمد.
مجموعا برنامه ای بود برای کسب تجربه های زیاد برای برنامه های آینده

عکس های زیر توسط سولماز گرفته شده (دستش درد نکنه!) 1

تصویر 1- اینجا هنوز فکر می کردیم کمی دیگر به مسیر اصلی می رسیم

تصویر 2- اینجا بهنام سعی داره به محمود بگه که راه رو می بینه! ولی ایمان که نشسته باور نداره

تصویر 3- مسیر ی که فقط می شد در آن قدم زد

تصویر 4- نمک و گل...تعمیر قسمت های مختلف دوچرخه...درست کردن بار ها

تصویر 5- بدون شرح

تصویر 6-عبور مسیل ها

تصویر 7- غروب روز اول

تصویر 8- شب اول,حرکت به امید رسیدن به قصر بهرام

تصویر 9-روز دوم,رسیدن به مسیر درست

تصویر 10-روز دوم,قصر بهرام,تمیز کردن دوچرخه ها از گل

تصویر 11- عصر روز دوم,گذراندن وقت در قصر بهرام

تصویر 12- میثم و محمود برای خریدن این جوجه ها تا گرمسار رفتند و برگشتند

تصویر 13- صبح روز سوم, میشه کمی دیر تر حرکت کنیم؟

تصویر 14- روز سوم,برگشت از مسیر مبارکیه و پیشوا

تصویر 15-برگشت

توچال

2009-02-28T18:56:00.010+03:30

جزاير جنوب

2009-02-26T01:58:00.023+03:30

بعد از برنامه سال قبل به جزاير جنوب (قشم،هرمز و هنگام) كه خيلي برنامه جذاب و متفاوتي براي ما بود، مشخص بود كه برنامه ثابت ما براي زمستان سالهاي بعد سفر به جنوب خواهد بود. عامل محرك ما براي سال قبل(86) غار نمكدان 3 بود كه بلندي و دشواري هاي غار و عنوان بلند ترين غار نمكي دنيا انگيزه هاي زيادي براي ما ايجاد كرده بود كه 20 ساعت حركت با قطار از تهران تا جنوب ايران را بپذيريم. برنامه غار نمكدان ما كامل اجرا شد (گزارش آن هنوز تكميل نشده...) كه حدود 30 ساعت رفت و برگشت ما داخل غار بود و يك غار نوردي متفاوت و نسبتا سخت بود... ولي جذابيت هاي خاص و منحصر بفرد ديگرقشم و بخصوص جزاير هنگام و هرمز ما را براي اجراي برنامه هاي ديگر در اين جزاير براي سالهاي ديگر ترغيب كرد
برنامه امسال ما از 22تا 29 بهمن بود . اين برنامه دو ايده اصلي داشت : ساحل پيمايي و شنا در جزاير هنگام و لارك و غارنوردي در جزيره هرمز. علاوه براين شب ماني در چاهكوه (قسمتي از ژئوپارك قشم) نيز از سال قبل در ذهنم بود كه يكي از جالبترين و بياد ماندني ترين كمپينگ هايي بود كه داشتم.
گزارش كامل برنامه براي بعد...(سعي مي كنم اينجا هم بگذارمش) 1
فعلا چند تا از عكسها را ببينيد

تصوير 1- روز اول: قطار،تهران-بندرعباس عكاس: محمود عيسي آبادي

تصوير 2- روز دوم: شب ماني در چاهكوه عكاس محمود عيسي آبادي

تصوير 3- روز دوم: شب ماني در چاهكوه عكاس:محسن وطن پرست

تصوير 4و5: روز سوم و چهارم: ساحل پيمايي و شنا در جزيره هنگام عكاس: سولماز راستجو

تصوير 6: روز چهارم، دره تنديس ها عكاس:محسن وطن پرست

تصوير 7و8و9: روز پنجم، غارهاي نمكي هرمز عكاس:محمود عيسي آبادي

تصوير10: روز ششم ،جزيره هرمز عكاس:سولماز راستجو

تصوير11: روز ششم، جزيره لارك عكاس:سولماز راستجو

تصوير 12و13: روز ششم، جزيره لارك

تصوير 14و15 : روز هفتم، دره ستاره ها و برگشت عكاس : بهنام برنا

مسیر های جدید در دیواره پل خواب - قسمت دوم

2009-02-02T16:06:00.008+03:30

گروه کوهنوردی دانشکده فنی دانشگاه تهران
زمان برنامه: خرداد و تیر سال 1386
نفرات : نسیم عشقی، مهدی دبیرنیا و محسن وطن پرست - سرپرست

مسیر خرس
این مسیر اولین بار توسط محسن از پایین صعود و گشایش شد. از نظر مکانی بعد از حدود 20 متر حرکت به سمت چپ از پای مسیر آیریلیق به ابتدای مسیر خرس می رسیم. شکل صعود آن به این ترتیب بود که از پایین با استفاده از اسکای هوک صعود می شد و در فواصل لازم رول کوبی انجام می شد. تمامی مسیر تا کارگاه و برقراری کارگاه به این شکل انجام شد. تجربه جدیدی بود! برای اکثر هوک ها سوراخ هایی به عمق حدود نیم تا 1 سانتی متر زده شده است. (تصویر 7 و 8) رول های مسیر دو عدد رول 10 پتزل و بقیه رول 10 هیلتی با صفحه هفت گوهر است
کارگاه آن تسمه و حلقه فرود بهمراه 2 رول 10 و 12 است. امیدوارم امسال کارگاه آن را با زنجیر اصلاح کنیم
طول آن حدود 30-35 متر است صعود آن اکثرا با استفاده از گیره های ناخنی سینه سمت راست است. برای فرود نیاز به دو طناب 35 متری دارد
علاوه بر این این مسیر برای صعود تمرینی سرطناب با اسکای هوک کاملا مناسب است

تصویر 7- مسیر خرس از کارگاه

تصویر 8- مسیر خرس

مسیر نازنین
این مسیر اولین بار توسط مهدی از پایین صعود و گشایش شد. از نظر مکانی باید از مسیر خرس حدود 5 دقیقه به سمت چپ حرکت کنیم و نرسیده به مسیر پارادایز این مسیر قرار دارد. شکل صعود آن به این ترتیب بود که از پایین با استفاده از اسکای هوک صعود می شد و در فواصل لازم رول کوبی انجام می شد. تمامی مسیر تا کارگاه و برقراری کارگاه به این شکل انجام شد. برای اکثر هوک ها سوراخ هایی به عمق حدود نیم تا 1 سانتی متر زده شده است -تصویر نه - رول های مسیر10 هیلتی با صفحه هفت گوهر است
کارگاه آن تسمه و حلقه فرود بهمراه 2 رول 10 است. امیدوارم امسال کارگاه آن را با زنجیر اصلاح کنیم(تصویر ده)طول آن حدود سی تا سی و پنج متر است و صعود آن ترکیبی از گیره های ناخنی و شکاف سمت چپ است. برای فرود نیاز به دو طناب 30 متری دارد.
علاوه بر این این مسیر برای صعود تمرینی سرطناب با اسکای هوک کاملا مناسب است.

تصویر 9 - مسیر نازنین

تصویر 10 - کراکس مسیر نازنین

مسیر دی ان جی - DNJ
این مسیر اولین بار توسط نسیم از پایین صعود و گشایش شد. تقریبا نیمی از مسیر صعود و رول کوبی شده و نیمه بالایی آن هنوز تکمیل نشده است. شکل صعود آن به این ترتیب بود که از پایین با استفاده از اسکای هوک صعود می شد و در فواصل لازم رول کوبی انجام می شد. برای اکثر هوک ها سوراخ هایی به عمق حدود نیم تا 1 سانتی متر زده شده است. (تصویر11و12) رول های مسیر10 هیلتی با صفحه هفت گوهر است. برای رسیدن به پای این مسیر باید مسیر نازنین یا پارادایز را صعود کرده و روی تاقچه طول اول حرکت کنیم تا به پای مسیر برسیم. در حقیقت طول دوم مسیر بعد از صعود نازنین است. این تاقچه خیلی بزرگ و وسیع است (عکس مسیر از کارگاه نازنین گرفته شده است) و از کارگاه نازنین باید حمایت و وسایل را جمع کرد و تا پای مسیر بدون حمایت رفت. این تاقچه بسیار زیبا و دست نخورده است
این مسیر تکمیل نشده و در انتهای 20 متر اول و تاقچه وسط مسیر یک رول 10 پتزل به همراه یک کارابین فولادی برای فرود موجود است. امیدوارم امسال ادامه مسیر گشایش شود
علاوه بر این این مسیر برای صعود تمرینی سرطناب با اسکای هوک کاملا مناسب است

تصویر 11- مسیر دی ان جی

تصویر 12-پای مسیر دی ان جی

تصویر 13-یکی از شبهای برنامه- از چپ به راست: مهدی-من-استاد جواهر پور-نسیم

مسير هاي جديد - ديواره پل خواب - قسمت اول

2009-02-02T11:14:00.013+03:30

گروه کوهنوردی دانشکده فنی دانشگاه تهران
زمان برنامه: خرداد و تیر سال 1386
نفرات : نسیم عشقی، مهدی دبیرنیا و محسن وطن پرست -سرپرست

قسمتی از تمرین هایی که در بهار و تابستان سال 1386 برای گشایش مسیر روی دیواره علم داشتیم شامل گشایش مسیر در دیواره پل خواب بود.همچنين ما سعی کردیم مسیرها را در قسمت خلوت و کمتر کار شده پل خواب انجام دهیم. علاوه بر این در مسیر هایی که امکان صعود با ابزار وجود دارد تا حد امکان از کوبیدن رول پرهیز کردیم
اگر از قلعه به سمت چپ برویم تعدادی مسیر که عموما 1 طول هستند کار شده است. با ادامه دادن مسیر به سمت چپ(جنوب) و رسیدن به مسیر های سایه و گیدیلیخ و ... که تقریبا آخرین مسیرهای این بخش دیواره هستند مسیر پاکوب دچار یک شکستگی می شود که برای ادامه مسیر می بایست کمی پایین رفته و از پایین تر تراورس را ادامه دهیم.دقیقا از پای مسیر های سایه و گیدیلیخ می توانیم قسمت های چپ تر(جنوبی تر) دیواره را ببینیم. که شکاف هایی که مسیرهای جدید هستند از اینجا دیده می شوند(تصویر 1)و
از محل شکستگی پاکوب تا پای این مسیرها حدود 15-20 دقیقه دیگر باید حرکت کنیم. در این قسمت های دیواره تنها چند مسیر وجود دارد و محل مناسبی برای گشایش مسیرهای جدید است

تصوير 1 - موقعيت مسير ها

مسیر بزغاله
این مسیر توسط نسیم صعود و گشایش شد و حدود 50% ابتدای آن که شکافی مناسب برای ابزار گذاری است بصورت سرطناب و مصنوعی صعود شده است. 50% انتهایی مسیر و کارگاه آن از بالا رول کوبی شده است (شکل دو و سه) در حال حاضر برای صعود طبیعی این مسیر باید نیمه اول آن را با ابزار صعود کرد و نیمه دوم آن که با تراورس به سمت راست از کنار درختچه وسط مسیر شروع می شود تا کارگاه رول کوبی شده است. رول های مسیر 10 است. کارگاه مسیر طنابچه و حلقه فرود بعلاوه 2 عدد رول 12 پتزل است. امیدوارم امسال کارگاه آن را با زنجیر اصلاح کنیم
قسمت اول مسیر از شکاف و قسمت دوم ترکیبی از شکاف ها و تراورس و... است.طول این مسیر حدود35 تا 40متر است و بعلت تراورس بلند مسیر فرود آن در سمت راست ابتدای صعود است

تصوير 2 - مسير بزغاله

تصوير 3-مسير آيريليق

تصوير 4 - نسيم و مهدي بين مسير بزغاله و آيريليق

مسیر آیریلیق
این مسیر کنار مسیر بزغاله قرار دارد و ویژگب های آن هم شبیه مسیر بزغاله است. این مسیر توسط مهدی صعود و گشایش شد و حدود 60% ابتدای آن که شکافی مناسب برای ابزار گذاری است بصورت سرطناب و مصنوعی صعود شده است. 40% انتهایی مسیر و کارگاه آن از بالا رول کوبی شده است (تصویر 3) در حال حاضر برای صعود طبیعی این مسیر باید نیمه اول آن را با ابزار صعود کرد و نیمه دوم آن که با تراورس به سمت چپ از کنار درختچه وسط مسیر شروع می شود تا کارگاه رول کوبی شده است. رول های مسیر 10 است.کارگاه مسیر طنابچه و حلقه فرود بعلاوه 2 عدد رول 12 پتزل است.امیدوارم امسال کارگاه آن را با زنجیر اصلاح کنیم. طول مسیر 30-35 متر است و برای فرود هم به دو طناب احتیاج دارد. (تصویر 4) مسیر بزغاله و آیریلیق برای صعود طبیعی و یا صعود مصنوعی برای ابزار گذاری مناسب است

مسیر کانون
همانطور که در تصویر 1 می بینیم قبل از رسیدن به شکاف های بزغاله و آیریلیق یک شن اسکی دیده می شود.در بالای این شن اسکی قسمت دیگری از دیواره دیده میشود.با بالا رفتن از این شن اسکی(حدود 50 متر) به شکاف بلند مسیر کانون می رسیم.(تصویر پنج) این مسیر اولین بار توسط محسن بصورت طبیعی و با ابزار گذاری صعود و گشایش شد.(تصویر 6) تمامی مسیر ابزار گذاری است و حدود 15 متری مسیر بعلت بزرگ شدن شکاف و عدم امکان ابزار گزاری 1 رول کوبیده شده است. کارگاه آن ازدو رول 12 پتزل و طنابچه و حلقه فرود تشکیل شده است. امیدوارم امسال کارگاه آن را با زنجیر اصلاح کنیم
طول مسیر حدود 45 متر است و تقریبا تمام صعود از شکاف انجام می گیرد.برای فرود نیاز به دو طناب پنجاه متري داريم.نام كانون را بخاطر کمکهای مادی و معنوی همیشگی کانون فارغ التحصیلان دانشکده فنی دانشگاه تهران بر این مسیر گذاشتیم

تصوير 5 - من و مسير كانون

تصوير 6- نسيم در حال صعود مسير كانون

قله دارآباد

2009-01-06T00:52:00.000+03:30

روز یکشنبه 15 دیماه 87 من و سروش یک برنامه داشتیم به قله دارآباد. بعد از برنامه غار پراو بخاطر مشکلات زیاد اولین برنامه ای بود که می رفتم و شروع برنامه های زمستان امسال. هوا خیلی خوب و عالی بود و حتی روی قله هم هیچ بادی نداشتیم. بعد از یک سال و اندی این اولین برنامه ای بود که من و سروش(هم طناب سابقم که سالها با هم برنامه می رفتیم و مسیر آرش دیواره علم کوه در سال 83 را هم با هم بودیم) یک برنامه باهم می رفتیم و یاد گذشته ها کلی زنده شد! ساعت 8 صبح از پای مسیر حرکت کردیم و 12 ظهر قله بودیم.خیلی آرام تا قله رفتیم(نزدیک 4 ساعت تا قله طول کشید) و حداکثر استفاده را از یک هوای خوب بردیم. نزدیک 1 ساعت هم روی قله زیر آفتاب خوابیدیم. کلی هم عکس گرفتیم که چند تا از آنها را اینجا گذاشتم. دماوند هم کلی ما را ذوق زده کرده بود!علاوه بر این یک نکته جالب، افزایش شدید آلودگی هوای تهران از صبح تا بعد از ظهر بود که تا نزدیکی دماوند هم می رسید

سروش

من،سروش،دماوند

اول تیغه های دارآباد-(یادی از برنامه دارآباد توچال-زمستان 81) 1

حرکت آلودگی از تهران به سمت البرز مرکزی

و تهران ما

پل دریاچه ارومیه

2008-12-02T12:21:00.010+03:30

خبرگزاري فارس: محمود احمدي‌نژاد با بيان اينكه افتتاح فاز اول پروژه پل روگذر درياچه اروميه بسياري از نيازهاي مردم را پاسخ مي‌دهد، گفت: اين پروژه يك آرزوي ملي است كه ده‌ها سال مردم سمت غرب و شرق اين درياچه و به‌طور كلي ارتباطات كل كشور در انتظار افتتاح اين پروژه بودند. به گزارش خبرنگار اعزامي فارس به اروميه، محمود احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور صبح امروز دوشنبه پس از افتتاح پل ميان‌گذر شهيد كلانتري درياچه اروميه در جمع خبرنگاران تصريح كرد: افتتاح فاز اول اين پروژه بسياري از نيازهاي مردم را پاسخ مي‌دهد و اين پروژه يك آرزوي ملي است كه ده‌ها سال مردم سمت غرب و شرق اين درياچه و به طور كلي ارتباطات كل كشور در انتظار افتتاح اين پروژه بودند. رئيس‌جمهور اظهار داشت: ويژگي دوم اين پروژه استفاده از فناوري در آن است؛ چرا كه درياچه اروميه يكي از زيباترين درياچه‌هاي كشور است و به لحاظ محيطي شرايط خاص خود را دارد؛ چرا كه داراي بالاترين شوري و خورندگي است و سطح آب بسيار بالايي دارد و در اين پروژه مي‌بايست محيط زيست درياچه در نظر گرفته مي‌شد و در چنين شرايطي كار كردن نياز به مطالعات بسيار دقيق، گسترده و استفاده از فناوري‌هاي نوين داريم. وي ويژگي سوم اين پروژه را مردمي بودن آن دانست و اظهار داشت: شروع اين كار با حضور مردم بود و مردم از همان ابتداي شروع به كار اين پروژه با حضور خود به پيشرفت كمك كردند و تا به امروز هم مردم پيگير اجراي آن بودند. رئيس‌جمهور اظهار داشت: همت‌هاي زيادي در اين راه به خرج داده شد؛ چرا كه در برخي پروژه‌ها افرادي وجود دارند كه فقط آيه ياس مي‌خوانند و اعلام مي‌كنند كه اين پروژه "نمي‌شود" و مشكلات بسياري وجود دارد، اما در نقطه مقابل اين افراد كساني وجود دارند كه همت به خرج مي‌دهند و شعار "مي‌شود" سر مي‌دهند و در طول اين 28 سال افراد زيادي براي تحقق اين پروژه تلاش كردند. وي با اشاره به ويژگي‌هاي خاص ترددي اين پروژه گفت: اين پروژه از سه بخش رفت، برگشت و خط عبور قطار تشكيل شده است و در واقع سه مسير در اين پروژه وجود دارد و پيش از دولت نهم يك مسير رفت و برگشت وجود داشت و يك مسير عبور قطار، اما در دولت نهم با نظر كارشناسان و متخصصان تصميم گرفتيم كه خط رفت و برگشت را جدا كنيم و يك خط هم براي عبور قطار اختصاص دهيم. احمدي‌نژاد به موقعيت اين پروژه اشاره كرد و افزود: يك بخش اين پل در دريا با حجم خاكريزي بسيار بالايي قرار دارد؛ چرا كه نشست‌هاي نامتجانسي وجود دارد كه نيازمند نگهداري پل هستيم و بايد كارهاي بسياري انجام شود تا تثبيت اين پل به طور كامل نهايي شود. يك پل ديگر نيز منتهي به اين پل است كه به وسيله جك‌هايي كه در آن قرار داده شده، اگر سطح آب بالا يا پايين شود اين پل نيز به وسيله اين جك‌ها ارتفاعش تنظيم مي‌شود.

متن کامل را در اینجا بخوانید

دو ماه قبل در سفری که به ارومیه داشتم دریاچه را برای اولین بار از هواپیما با دقت نگاه کردم. هر کس اگر کمی،فقط کمی با مسائل زیست محیطی آشنا با شد متوجه حجم عظیم و باور نکردنی تخریب می شود.چند وقتی است که سازمان محیط زیست قسمتی را در پروژه های مختلف گنجانده به نام ارزیابی اثر زیست محیطی و لیستی از پروژه هایی که باید این ارزیابی را داشته باشند هم تهیه کرده است. مشاوران زمانی که طرحی را تهیه میکنند باید این بخش را هم داشته باشند و مسلما هیچ طرحی هم در ارزیابی به این نتیجه نخواهد رسید که نباید پروژه انجام شود.بلکه در پایان این ارزیابی یک سری پیشنهادات (تازه اگر انجام شود) برای کاهش اثر داده می شود که عموما این پیشنهادات تیپ است و برای پروژه های مختلف کپی می شود پروسه کارهای عمرانی در این کشور به این شکل است: کارفرماها و مشاوران بالادستی تصمیم به انجام یک پروژه می گیرند.محرک این تصمیم یا سیاستمدران مربوط به این پروژه هستند(در پروژه های بزرگ) و یا طرحهای جامع و تفصیلی و ... که برای یک منطقه تهیه شده و چگونگی تهیه آن وصلاحیت تهیه کنندگان آن مورد سوال جدی است.نهایتا طراحی پروژه به مشاور داده داده می شود و باقی قضایا که همه به آن آشنا هستند. توجه به محیط زیست تنها به این معنا نیست که اگر یوز پلنگ آسیایی حفاظت شود و یا شکار در فلان پارک کنترل شود مشکل حل می شود. محیط زیست چیزی جدا از توسعه و اقتصاد نیست.استفاده و حفاظت صحیح از منابع به معنی سرمایه گذاری برای استفاده در آینده است. تخریب مرجانها در جنوب برای ساخت اسکله به معنی از دست دادن همیشگی یک پدیده منحصر بفرد و از سوی دیگرازدست دادن همیشگی یک منبع عظیم برای جذب توریست در آینده است.تخریب جنگل ها علاوه بر تخریب اکوسیستم های آن منطقه و اکوسیستم های مرتبط بمعنی تحمل هزینه های مربوط فرسایش،سیل و ... است که هزینه های آن صدها برابر سود فروش چوب و زمینهای کشاورزی حاصل از آن است دریاچه ارومیه بعنوان دومین دریاچه شور جهان که در کنوانسیون رامسر هم در تاریخ23/06/1975 با مساحت 483 هزار هکتار به ثبت رسیده است از ملیونها سال قبل اینجا بوده و هزاران سال تمدنهای مختلف اطراف آن شکل گرفته اند.28 سال قبل یک مسئول محلی که بعده ها وزیرراه هم می شود این طرح را شروع میکند.کسی این سوال را پرسیده که 28 سال قبل ارزیابی زیست محیطی برای این طرح انجام شده!!!یا نه؟چطور بخودمان اجازه می دهیم درمورد سرمایه هایی که هزاران سال حفظ شده و بدست ما رسیده و مسلما تنها سرمایه های مردم این سرزمین در آینده خواهد بود اینطور تصمیم گیری بکنیم؟آیا در مورد سوالات زیر جوابی وجود دارد؟

جریانهای آب شیرین و شور در دو سمت دریاچه بررسی شده که یک باریکه در وسط پل برای کل پدیده اختلاط کافی تشخیص داده شده است؟اثرات این پدیده و ایجاد تپه های نمکی در داخل دریاچه خلاف آن را نشان می دهد-حتی اگر همه مدلسازی های سه بعدی!! و ارزیابی های زیست محیطی درستی این طرح را نشان دهند

اثرات ایجاد تپه های نمکی بر زمینهای کشاورزی اطراف دریاچه چطور؟

یک محاسبه ساده :ارزش هر هکتار تالاب حدودا 22000 دلار تخمین زده می شود.یعنی تخریب این تالاب نزدیک 10 میلیارد دلار خسارت وارد خواهد کرد.تازه این محاسبه اصولا تقریبی برای سالهای اولیه است و خسارتهای آن در سالهای آینده ....؟؟؟

بد نیست نگاهی به پلهایی که برای اینطور مناطق طراحی می شوند بیاندازیم.پلهایی که برای اتصال جزایر بهمدیگر،راههای کوهستانی و ... طراحی می شوند.اینجا را ببینید

هیچ کدام از این پلها لزوما مشاور و پیمانکار محلی ندارند.محاسبات ساده سود و زیان نشان می دهد که استفاده از تخصص با پرداخت هزینه آن نهایتا از لحاظ اقتصادی صدها بار بصرفه تر خواهد بود
.

در گزارشات مربوط به این پلها طول دوره طراحی و ساخت(که عموما از 6 سال تجاوز نمیکند)و همچنین مطالعات اقتصادی و بررسی گزینه ها آمده است.اینجا را ببینید. نیازی به ذکر و مقایسه نیست(البته هزینه های پل دریاچه ارومیه درستی ذکر نشده و نمی توان مقایسه کرد) ولی هزینه های انجام شده در 28 سال،هزینه های غیر قابل محاسبه تخریب دریاچه،فواید احداث این پل بصورت عددی و نهایتا کل هزینه ای که درصورت انجام این پروژه بشکل صحیح و با استفاده از پلهای معلق توسط مشاور و پیمانکار متخصص خارجی باید پرداخت می شد حقایق معناداری را نشان خواهد داد.

این پل از خاکریزی در داخل دریاچه از دوطرف در بیش از 90 درصد (14 کیلومتر) و احداث یک میانگذر 1400 متری در وسط تشکیل شده است

کل پروسه مطالعه و طراحی شامل اقدام به سنگ ریزی از ساحل غربی و شرقی و رسیدن به وسط دریاچه بوده که بعلت عمق زیاد کار متوقف شده است!!!واقعا نحوه طراحی و ساخت یک پل از میان یک دریاچه به این شکل است؟؟

تاریخ ساخت پلهای معلق مربوط به اواخر قرن 19 است.در ابتدای قرن 21 ما 1 باند از این پل 1400 متری را بعد از 28 سال ساخته ایم که شکل و شمایل آن گویای همه چیز است.

به نظر شما کدام کشور اقدام یه بستن قرارداد با ایران برای تخریب منابع طبیعی با هزینه زیاد بروش خاکریزی خواهد کرد؟؟

نمیدانم آگاهی ما در مورد این جور تخریب های وسیع چقدر است ولی صدای آن را در آینده خواهیم شنید.زمانی که منابع آب و خاک نابود شده،سواحل تخریب شده و ... راه برگشتی وجود ندارد

SRT: Voronja Cave(Georgia)-Deepest cave in the world!

2008-11-19T13:50:00.002+03:30

SRT: Ellisons Cave(Georgia)

2008-11-19T13:41:00.006+03:30

فرود در یک چاه 179 متری فکر می کنید چه حسی داره؟

غار پراو

2008-11-16T16:01:00.001+03:30

اول از همه به خانواده آقای خلیل نکوئی و همه دوستانشون تسلیت می گویم
به آقای سورنی نیا و بقیه دوستان کرمانشاه که در این برنامه بودند هم خسته نباشید میگویم
من در برنامه پیمَایش غار پراو بودم که در تاریخ 9 تا 15 مهر ماه سال 87 انجام شد
تجربه من در مورد غار پراو صرفا همین یک پیمایش است و مسلما دوستان دیگری که تجربه بیشتری دارند نظرات بهتری می توانند در مورد این حادثه بدهند .
تیم ما که از دانشجوها و فارق التحصیلان چند تا دانشگاه بودند(دانشکده فنی دانشگاه تهران ،علم و صنعت، شریف و تربیت معلم)حدود 40 روز قبل از این حادثه پیمایش موفقی داشت .(نسیم عشقی،آرش زارع،امیر ضیایی،محمود عیسی آبادی و محسن وطن پرست پیمایش کامل کردند و اکبر کریمی و محمد مهدوی تیم پشتیبان بودند که تا کمپ چاه پنج اومدن) داشتم سعی میکردم که گزارش خوبی از این برنامه بنویسم و نظراتی که الان دارم هم بطور کامل در اون گزارش بنویسم و در اختیار کسانیکه علاقه دارند قرار بدهم که خبر این حادثه به گوشم رسید.
زمیانیکه ما داشتیم برای این برنامه از چند ماه قبل تمرین می کردیم کسانیکه قبلا این غار رو رفته بودند و تعدادیشون هم کوهنوردای گروه های پرسابقه تهرانی بودند اکثرا یک نظر در مورد اجرای این برنامه داشتند و آن را بطور مستقیم یا غیر مستقیم بیان می کردند: "اگه می خواین این غار رو برین -راحت و مطمئن -با یوسف برین.دیگه نه لازمه با خودتون طناب ببرین (چون یوسف طنابایی که برای پیمایش لازمه رو تو غار جاساز کرده ) و نه دنبال این بگردین که از کجا برین و چجوری . هزینش هم کمتر از این میشه که بخواین طناب بخرین و یا طنابایی که دارین رو مستهلک کنید و هم اینکه از جونتون مایه بزارین چون در غیر این صورت زمان رفت و برگشتتون هم خیلی بیشتر میشه" و یا "یه تعدادی از چاهها تا چاه 15طناب نداره که یوسف جاساز کرده و از اونجا به بعد هم طنابهای لهستانیها(مال حدود35 سال پیش تازه اگه اون موقع نو بوده باشن که بعیده) و تیم های دیگه هست که همه همونا رو استفاده می کنن، یه خورده نامطمئنه ولی هیچی نمیشه "
بنظرم می آد که این نظرات طرفدارای زیادی داشت چون تقریبا تمام کسانی که ما باهاشون تماس داشتیم(بجز 1 گروه) و تو این چند سال اخیر غار رو رفته بودند همین کار رو کرده بودند و به این ترتیب زمان پیمایش غاری که بطور معمول باید در 2-3 روز پیمایش بشود به حدود 20 ساعت تقلیل یافته بود.تحلیلی بر روی این طرز فکر که برای خودش محترم است هم نمی کنم.
ما برای اجرای برناممون این کار رو نکردیم و خلاصه هدفمون این بود "غار را بدون راهنما، با تکیه به طنابهایی که خودمون برای همه 26 چاه می بریم پیمایش میکنیم.ممکنه که نتونیم غار را تا انتها بریم ولی ارزش آن خیلی بیشتر از این شکل پیمایشی است که الان مرسوم شده " و برای این هدفمون دلایل خوبی هم داشتیم ... و نهایتا هم توانستیم تقریبا تمام کاری که می خواستیم انجام بدیم:"غار را بدون راهنما،تا انتها پیمایش کردیم.برای 22 چاه طناب بردیم و رفت و برگشت 52 ساعت" برناممون ایرادهای زیادی هم داشت که سعی می کنم تو گزارشم ذکر کنم.و اگر قصد پیمایش در غار های دیگری مثل پراو داشتیم آنها را برطرف کنیم.
در مورد این حوادثی که تا حالا تو این غار اتفاق افتاده و همچنین تعداد فزاینده حوادثی که از صعود های برون مرزی و دیواره ها و ... بگوش می رسه باید بطور موردی بررسی کرد و نظر داد ولی در مورد خیلی از اونها میشه گفت که تو سالهای اخیر به نظر من اگه مجموع فاکتور ها رو با هم ببینیم فعالیتهایی مثل کوهنوردی ،غار نوردی ،سنگ نوردی و ...پیشرفت نکردند و علاوه بر آن اخلاق و ارزشها و رعایت ضروریات این فعالیتها (به اون شکلی که تو کوهنوردای مسن تر ایرانی و تو برنامه های تیم های خارجی می بینیم )روز بروز افت می کند.
بطور خلاصه:صعود و کسب افتخار آن به هر شکل ممکن ، اگر راهی وجود دارد که :کمتر تمرین کنیم، کمتر خرج کنیم، کمتر فکر کنیم ، بیشتر بتونیم برای کارمان تبلیغ کنیم، رکورد های مختلفی که کسی تا حالا به اونا فکر نکرده ثبت کنیم ، راحت تر صعود کنیم و حتی اگر لازم شد کارهایی که اصلا نکردیم هم انجام داده عنوان کنیم و ... و نهایتا نیازی هم نیست که با نگاه کردن به دنیای بیرون از ایران و مقایسه،ارزش کارهای بزرگ خودمون را پایین بیاریم(تو این کشوردر مورد تمامی فعالیتهای افتخار آفرین دیگر هم شکل کار تقریبا مشابه است)
با کمی بررسی می توان سر نخ ایجاد این طرز فکر در جامعه کوهنوردی را در برنامه های فدراسیون و هینت های استانی بعنوان بالاترین و معتمد ترین نهادهای مسئول این فعالیتها پیدا کرد :
فتح پر افتخار! قله اورست توسط تیم ملی ایران (بعد از حدود 50 سال از اولین صعود در زمانی نزدیک به 3 ماه از مسیر نرمال)،صعود سراسری n نفره خواهران و برادران از 14 جبهه دماوند و برنامه های سریالی دیگر ...!
که این برنامه ها ی عموما پر افتخار ابتدا توسط فدراسیون و بعد هم گروههای کوهنوردی انجام شد.
چیزی که در مورد پراو هم کم بیش در 6-7 سال اخیر به کرات میبینیم: افراد با تمرین کم یا نامناسب،تجربه کم، عدم داشتن ساختار تیمی، نداشتن ذهنیت از از غار های به این شکل ،عدم پیش بینی لازم برای این برنامه و ... اقدام به ورود به این غار می کنند.
و در این سالها که غار نسبت به سالهای کشف آن تا اوایل دهه 80 شمسی بمراتب شناخته شده تر است(تقریبا متر به متر)،کارگاه های مناسب در اکثر چاهها وجود دارد، لوازم غار نوردی جدید و کارا تر موجود است و تمام شرایطی که اصولا باید ایمنی بیشتری ایجاد کند مهیاست ولی 3 حادثه تلخ از سال 1381 تاکنون رخ داده است.تحلیل این حوادث مسلما حرفهای تکراری و نه لزوما صحیح را در پی خواهد داشت.ولی یک تحلیل کلی را می توان انجام داد:
بعد از فعالیت 4-5 ساله تیم های انگلیسی،فرانسوی ،آلمانی ،لهستانی در قبل از انقلاب و اکتشافات آنها در غار های عمیق که منجر پیمایش و نقشه برداری چندین غار 100 تا 750 متری شد و هیچ حادثه قابل توجهی برای مکتشفان 35 سال قبل رخ نداده تا کنون تنها چند غار زیر 200 متر عمق در ایران پیدا شده که هیج نقشه صحیح و علمی هم از آنها تهیه نشده است و تقریبا بجز چند غاری که تیم های خارجی قبل و بعد از انقلاب نقشه برداری کرده اند بعلاوه کارهایی که توسط زمین شناسان کشور چک از اواخر دهه 90 میلادی در گنبد های نمکی و غار های آن انجام شده هیچ مرجع معتبر دیگری شامل نقشه و مختصات جغرافیایی و ... در باره غارهای ایران وجودندارد.
نهایت کاری که عموم کوهنوردان ایرانی بسمت غارنوردی فنی بعنوان برنامه شاخص انجام داده اند تمرین صعود و آمادگی جسمانی و نهایتا پیمایش پرخطر غار پراو با توکل به طنابهای باستانی این غار بوده و نهایتا عنوان پیمایش غار پراو :سخت ترین، مخوف ترین، اورست غارهای جهان ، وجود زنده و ...که بنظر نمی آید این توصیفات بجز بین کوهنوردان ایران و در جلسات جمعی گروه ها در گزارشات پرآب و تاب در جای دیگر خریدار داشته باشد.
در برنامه ای که ما در مهرماه داشتیم من برای اولین بار با آقای سورنی نیا آشنا شدم که راهنمایی تیم ما تا پناهگاه پراو را انجام دادند و علاوه بر آن در جریان پیمایش ما در غار هم بودند و بعد از گذشت زمان 40 ساعت پیش بینی اولیه ما برای پیمایش ایشان و دوستشان که احتمال رخ دادن حادثه برای ما را می دادند به سرعت از کرمانشاه تا پناهگاه پراو آمدند که البته قبل از رسیدن آنها به پناهگاه ما هم از غار بدون مشکل خارج شده بودیم و در پناهگاه بهم ملحق شدیم.
غار پراو غار خطرناکی نیست و خطرات غیر قابل کنترل و پیش بینی در آن وجود ندارد.حوادثی که در آن رخ داده از عمق نا آگاهی و عدم آمادگی پیمایش کننده حکایت می کند.
حادثه اخیر نتیجه منطقی نگرش رایج اخیر بود:غار پراو محل مناسبی برای کسب افتخار است، راهنمایی در کرمانشاه هست که آشنایی کامل به غار دارد و در صورت آمدن او حتی می توان بدون کوله پشتی غار را طی کرد ، مهم انتهای غار و عکس گرفتن در آنجاست چگونگی رسیدن خیلی مهم نیست ، رفتن به این غار نهایت غارنوردی در ایران و جهان است و بعد از آن می توان کلا غارنوردی را کنار گذاشت و با افتخار آن زندگی کرد.
نیازی نیست که تحلیل های طولانی بکنیم:نگرش و اهداف غلط برای انجام کارهایی که سطح کمی بالاتری از وضعیت عمومی کوهنوردی ما دارند ، نبود علم و آموزش درست ، عطش کسب افتخار به هر روش (که زائیده سقوط روز بروز اخلاق در فضای عمومی جامعه است)
در آخر باید بگویم نمی توان آقای سورنی نیا را در این حادثه مقصر دانست(که مسلما حملات زیادی به ایشان در آینده خواهد شد) و همچنین تلاش ایشان برای نجات خیلی بیشتر از وظیفه یک راهنما بوده است(همانطور که 2 ماه قبل هم بسرعت تا پناهگاه برای کمک احتمالی به ما بالا آمدند ) مشکل اصلی نگرش اشتباه کسانی است که دنبال راه میانبر (مثل صعود قله با تله کابین) برای رسیدن به چیزهایی می گردند که از روشهای تدریجی و پله ای امکان رسیدن به آن را ندارند.
اجرای هر برنامه در صورت داشتن ساختار درست تیمی و آمادگی کامل جسمی و روحی همه نفرات و تجهیزات لازم برای اجرای برنامه که از قبل توسط تیم آماده شده می تواند در حضور یک راهنمای خوب،آماده و مطمئن اجرای برنامه را تضمین کند ولی بدون مهیا بودن شرط اول ...؟
با این روش نه غار جدیدی کشف خواهد شد که بیش از پراو باشد ، نه دیواره ها و مسیرهای جدید بر آنها، نه مسیر و قله جدید در خارج از کشور و ... -
به امید روزی که بجای گشتن دنبال راه میان بر در ورزش و پیدا کردن روش های جهش علمی ، ما هم صعود پله به پله را یاد بگیریم.